Ik zou zo graag

de tuimelende herinneringen

de wemelende gedachten

in ons vormpje gieten

Maar de spinselende hersenen

trekken zich niets van me aan

wanneer ik mijn mond open

is daar enkel

een zuchtje lucht

Ik zou zo graag

al die belevenissen met jou

uitstrooien als zaadjes in de grond

zodat, wanneer ze ontkiemen

ze beschut staan

binnen de haag van mijn koestering

Dus leid ik ze zacht

De spinsels

Gedachten

Souvenirs van onze wandel samen

Geduldig laat ik ze buiten

Sturend op het ritme van mijn adem

tot het kleurrijke woorden zijn

Zwart op wit op blad

Ze geven ons vorm