Rouwen is niet alleen maar verdrietig zijn. Rouwen is ook opeens beseffen dat de gewone dingetjes opeens niet meer mogelijk zijn. Vandaag heb ik zo’n dag, zo’n dag waarop ik zo graag even een verbinding zou maken met waar mijn vader dan ook maar is. Mijn vader was een man met kennis. Er is een geschiedenisleraar aan hem verloren gegaan. Hij vond niets mooier dan praten over geschiedenis en dan met name over de Tweede Wereldoorlog.
Ik mis het dat ik nu niet bij mijn ouders aan tafel zit. Samen koffie drinken en hem dan vragen over hoe hij over de toestand in de wereld denkt. Ik mis het dat hij dan een schittering in zijn ogen kreeg omdat hij het stiekem heerlijk vond dat hij zo’n vraag mocht gaan beantwoorden. En daar nam hij dan ook de tijd voor. Heel rustig vertelde hij dan over de geschiedenis en legde hij uit hoe het zover heeft kunnen komen. En dan kwam daarna zijn visie, over hoe het verloop zou zijn. Het is heel gek, maar hij kon me altijd geruststellen. Misschien niet eens door zijn kijk op de zaken, want dat hoefde niet eens positief te zijn, maar wel door de rust in zijn stem. Het kleine lachje om zijn mond, omdat we zo’n fijn gesprek voerden. Dat mis ik vandaag. Ik kan de rust even niet vinden. Er is zoveel onrust. Er zijn zoveel vragen. En hij is er niet meer.

Koester elkaar!